قناعت و كار و كوشش قناعت در فرهنگ اسلام تضادّى با فعاليّت و كار و كوشش و زحمت و حركت در امور دنيايى ندارد . انسان قانع بدون اين كه دنيا را معبود و بت خود قرار دهد و آن را هدف ببيند ، دنبال همه نوع فعاليّت مشروع است و از بركت قناعت به حق خود در ضمن آن همه حركت ، لحظه‌اى از ياد خدا و قيامت و حقوق مردم غافل نيست كه قناعت در حقيقت سدّى در برابر حرام و حصنى حصين در مقابل اغواگرىهاى شيطان و اعوان و انصار اوست كه مىخواهند دنيا را سبب و وسيلهء فريب انسان قرار دهند تا آدمى از ياد حقايق باز بماند و يكپارچگى همّت و اراده‌اش خرج مال دنيا گردد . اهل قناعت بيكار نبوده و بيكار نيستند ، اهل قناعت دنياى خود را مزرعهء آخرت قرار مىدهند ، اهل قناعت از آنچه به دست مىآورند به اندازهء نياز خود و زن و فرزند و حاجاتشان استفاده مىكنند و در پرداخت مازاد آن در چهار چوب خمس و زكات و صدقات و انفاق هيچ كوتاهى نمىكنند . اهل قناعت در عين وارد بودن به خريد و فروش و تجارت ، با تمام وجود غرق در ياد حق هستند و صبح و شامشان در خدمت به حق و خلق مىگذرد . دنيادارى و بيع و تجارت و صنعت و كشاورزى و دامدارى و آبيارى و هنر و كسب براى اهل قناعت به گونه‌اى است كه اسلام همهء آنها را براى آنان عبادت به حساب آورده است . خانهء اهل قناعت همچون مسجد و حرف و نفس آنان به منزلهء تسبيح حق و شب و روزشان غرق در نور لطف و رحمت الهى و بيع و تجارتشان نردبان ترقّى به سوى خير دنيا و آخرت است و همه را قرآن كريم در سورهء مباركهء نور بيان فرموده است : فى بُيُوتٍ أذِنَ اللَّهُ أنْ تُرْفَعَ وَ يُذْكَرَ فيهَا اسْمُهُ يُسَبِّحُ لَهُ فِيها بِالْغُدُوِّ وَ